W niedziele 19 czerwca kilkunastu braci kurkowych z Krakowa uczestniczyło w podniosłej uroczystosci odsłoniecia i poświęcenia popiersia świętego Jana Pawła II w kościele w Sokolinie. Rzeźbę ufundował Andrzej Zborowski.

Sokolina to rodzinna parafia brata Andrzeja Zborowskiego. Parafia należąca do diecezji kieleckiej niedawno otrzymała od metropolity krakowskiego ks. kardynała Stanisława Dziwisza relikwię krwi świetego Jana Pawła II. Popiersie świętego Jana Pawła II jest znakomicie wkomponowane we wnętrze świątyni, stanowi widoczny znak obecności świętego w tym kościele.
Poświecenie popiersia odbyło się podczas mszy świętej odprawionej przez proboszcza ks. Tadeusza Śliwę i wikarego ks. Arkadiusza Karczyńskiego. Na zaproszenie Andrzeja Zborowskiego do Sokoliny przyjechał król kurkowy AD 2016 Zbigniew Kwater "Binarny" z marszałkami Janem Grzegorzem Pacutem i Adamem Rajpoldem. Był prezes Sadu Brackiego Zjednoczenia Kurkowych Bractw Strzeleckich RP Gniewomir Rokosz-Kuczyński, ponadto przyjechali w kontuszach: Józef Durbas, Władysław Kufrej, Jerzy Drożdż, Andrzej Czekaj, Piotr Zapart, Paweł Drożniak i Marian Satała.
Popiersie świętego Jana Pawła II pochodzi z pracowni Stanisłąwa Rysia ze Skawiny, zostało wykonane wg. projektu Władysława Dudka. Ustawione jest na granitowym postumencie, który ma napis: Świętemu Janowi Pawłowi II Honorowemu Bratu Kurkowemu w dowód wdzięczności Andrzej Zborowski z Rodziną, Brat Strzeleckiego Bractwa Kurkowego w Krakowie założonego w 1257 r. Sokolina 19. 06. 2016 r.
Po uroczystości brat Andrzej Zborowski zaprosił gości na obiad do restauracji  Lacon w Kazimierzy Wielkiej, a następnie na posiady brackie do swojego domu w Sokolinie.

xxx

Według parafialnych źródeł pierwsze wzmianki o Sokolinie pochodzą sprzed 1100 r., a najstarszy kościół drewniany istniał już  w 1111 r., zastąpiony kolejnym drewnianym z 1615 r. Obecny murowany został wzniesiony z inicjatywy i fundacji ks. Tomasza Matiaszkiewicza, kustosza skalbmierskiego i proboszcza w Sokolinie. Budowano go w latach 1651-1660.  Konsekracji dokonał bp Mikołaj Oborski w 1665 r. W XVII w. kościół był zrabowany przez Szwedów i wojska węgierskie.
xxx
Nawa kościoła jest barokowa, pierwotnie była czteroprzęsłowa. W 1933 r. dobudowano piąte przęsło oraz prezbiterium i kaplice od północy i południa. W kościele odnajdziemy: wczesnobarokowy ołtarz główny z Panem Jezusem na krzyżu oraz dwa ołtarze boczne przy tęczy barokowe – z obrazami Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Michała Archanioła, patrona parafii.
Ponadto: ołtarz św. Jana Kantego w bocznej nawie, epitafia z XVI, XVII, XIX w., m.in. unikatowe epitafium żeliwne z 1627 r.; lampa wieczysta wykonana ręcznie oraz kamienny barokowy portal (w prezbiterium); oryginalna monstrancja ze św. Michałem Archaniołem; witraże z końca XIX w. (częściowo wymienione na nowe), chrzcielnica.
Obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem – to dar dla kościoła prawdopodobnie z fundacji ks. Michała Piechowskiego, późniejszego biskupa. Już w 1699 r. wizerunek miał srebrne suknie, korony, wota. W 1729 r. z inicjatywy ks. J. Łamkowskiego do obrazu sprawiono nową suknię w kształcie ornatu, z dawnych sreber kościelnych. Obraz ten zaliczano do cudownych, co potwierdzają stare wydawnictwa kościelne, np. „Rubrycela diecezji Kieleckiej”, gdzie nazywa go się „łaskawym”. Dzisiaj nadal cieszy się kultem, choć raczej o wymiarze lokalnym.